บทที่ 92 "อย่าไป"

สุ้มเสียงทุ้มละมุนของเขาขณะคุยสายภาษอาหรับเสมือนสัญญาณแห่งความวุ่นวายกำลังมาเยือน เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เหลือบไปเห็นเสื้อผ้าตนเองถูกพับไว้อย่างดีตรงโซฟาหนังจึงรีบไปสวมใส่เสื้อผ้าอย่างลวกๆก่อนวิ่งปรู๋ออกไปจากห้อง 

ชีกห์การิมอ้าปากค้าง เธอฉวยจังหวะที่เขากำลังคุยงานสำคัญไม่สามารถจะวางสายได้ 

นึกเสี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ